June 01, 2023
Zanim zaczniesz czytać historie z Friesovych boud, poznaj człowieka, który je pisze. Nigdy nie chciał zostać hotelarzem. A jest nim już od lat.
Często czytam o życiu sławnych ludzi. W księgarni najpierw idę do działu z biografiami. Fascynuje mnie, skąd ci ludzie wiedzieli, kim chcą zostać. Nie mówię o wczesnym dzieciństwie, kiedy zwykle decyduje chwilowa fascynacja. Nasza córka zdążyła już chcieć zostać lekarką (lekarka z serialu Doc McStuffins), piosenkarką (czeski duet dla dzieci Kája a Bambuláček) i nauczycielką (pani Anetka z przedszkola). I tak lepiej, niż gdyby chciała zostać królikiem (Bing). Mam na myśli raczej okres dorastania. I choć znam działy z biografiami od Czech po Morawy jak własną kieszeń, nie trafiłem jeszcze na nikogo sławnego, kto od młodości chciał prowadzić hotel. Sam też nie chciałem.
Najpierw byłem przekonany, że zostanę sportowcem. Tata był sportowcem. Właściwie nadal nim jest, choć ma siedemdziesiąt osiem lat. Zacząłem grać w piłkę. Już po pierwszym meczu mama powiedziała mi, że nie dało się rozpoznać, w której drużynie gram. A mieliśmy różne koszulki. Czyli z piłki nici. Spróbowałem hokeja. Po przegranym wznowieniu, w samym środku akcji, popędziłem do ławki, żeby z przejęciem oznajmić rodzicom, że krążek trafił mnie w maskę. Czyli z hokeja też nici.
Oglądałem w telewizji skoki narciarskie. Rodzice rozejrzeli się po Hradcu Králové, ale sekcji skoków tam nie było. Zapisali mnie więc na narty. Już na pierwszym treningu trenerka kazała nam podzielić się na Sandokanów i Biedronki. Wszyscy chłopcy mieli Sandokana na koszulce. Ja nie. Uznałem więc, że widocznie jestem Biedronką, i do nich dołączyłem. Niestety „Sandokani” znaczyło „chłopcy”. Wiedzieli o tym Sandokani, Biedronki i trenerka. Można by pomyśleć, że po takiej wpadce na początku czeka mnie zawrotna kariera. Nic z tego. Reszta grupy w końcu zrozumiała, że co do własnej płci nie mam wątpliwości. Bez skrupułów nadal mnie wyprzedzali. Podobno ładnie się na mnie patrzyło. Ani stoper, ani trenerka nie byli tym zainteresowani. Czyli z nart też nici.
Został mi rodzinny sport, slalom i zjazd na dzikiej wodzie. Zacząłem od kajaka. Bez sukcesów. Przesiadłem się do kanadyjki. Znowu bez sukcesów. Kiedy studiowałem i mieszkałem na Morawach, dałem sobie z tym spokój. Po przeprowadzce w Karkonosze spróbowałem jeszcze raz. Jeździłem trenować na Izerę, niedaleko Železnego Brodu. Potem potrącił mnie samochód. Kanadyjka leży teraz na strychu hotelu i się kurzy.
Później byłem przekonany, że zostanę artystą. Już w podstawówce śpiewałem w chórze. Mutację przechodziłem jako ostatni w klasie, więc długo tam wytrzymałem. Przyjęto mnie nawet do słynnego chóru Boni pueri. Próby kolidowały jednak z treningami narciarskimi, a Alberto Tomba wydawał mi się wtedy większym kozakiem niż Luciano Pavarotti. Z teorią muzyki też nie szło mi najlepiej. Nic dziwnego, że gry na gitarze nauczyłem się na kursie pod tytułem „Gitara bez nut”.
Grałem też w teatrze. W naszym zespole w teatrze Jesličky było osiem dziewczyn i dwóch chłopaków. Ten drugi był rasowym intelektualistą, z charakteru i z wyglądu. Od przyszłych aktorek nauczyłem się mnóstwa ważnych rzeczy. Aktorstwa akurat nie. Sam zresztą marzyłem, żeby zostać oczytanym, chudym, mądrym i sympatycznym intelektualistą. Na poważnie rozważałem studia, które przygotowałyby mnie do życia w roli chudego, oczytanego intelektualisty w okularach. Kusiła mnie historia, zwłaszcza historia teatru, a także filozofia i prawo rzymskie. Zwierzyłem się mamie. Odbyła ze mną poważną rozmowę i poszedłem na ekonomię. Część marzenia została ze mną do dziś. Do czytania i prowadzenia samochodu zakładam okulary.
Studiowałem w Zlínie. Morawy były dla mnie piękną niespodzianką. Od razu zakochałem się i w tej krainie, i w ludziach. Jedna piękna koleżanka zwróciła moją uwagę między innymi pytaniem zadanym po swojemu. „A reszta dzieciaków wie, że wykładu nie będzie?” („A vijou ostatní děcka, že ta přednáška není?”). „Petro, wyć można do księżyca, wić można wianek, ale po czesku poprawnie mówi się ‘vědí’. Poza tym wszyscy na roku skończyli już osiemnaście lat. Jakie dzieciaki?”
Zacząłem się więc spotykać z inną piękną koleżanką. A za żonę wziąłem piękną siostrę trzeciej. Przywiozła ze sobą piękno południowych Moraw w Karkonosze i do dziś się nim tutaj dzieli.
Po studiach zacząłem pracę w firmie handlowej. Pamiętam, jak po udanej rozmowie właściciel zapytał: „Zdradzi mi pan, kto panu doradził włożyć dżinsy do marynarki od garnituru?” „Gdyby zobaczył pan spodnie od tego garnituru, sam by mi pan tak doradził”. Przez następne dziesięć lat zdążyliśmy się zaprzyjaźnić. W pracy dobrze mi szło. Miałem własny zespół handlowy, wiele razy objechałem Europę, dwa razy spędziłem trochę czasu w Hongkongu i odwiedziłem nawet Chiny. Cały czas czułem jednak, że spełniam cudze marzenie. Kiedy zaproponował nam wyremontowanie hotelu w Karkonoszach i dobudowanie obok drugiego, z browarem, długo się nie wahaliśmy. Nigdy o takim życiu nie marzyłem. Jest piękne i trwa do dziś.

Zobacz na YouTube film ze spotkania firmowego we Friesovych boudach
Regularnie odwiedzamy Hotel Friesovy boudy i zawsze doceniamy świetne jedzenie, miłą obsługę, doskonałą strefę wellness, udogodnienia dla dzieci oraz piękne widoki.
Filip S.
Mieliśmy wspaniały pobyt w pięknym i spokojnym otoczeniu, z doskonałym jedzeniem, w tym śniadaniami z lokalnych produktów, miłą obsługą oraz czystym i komfortowym zakwaterowaniem.
Helena
Pobyt przerósł wszelkie oczekiwania dzięki pięknemu położeniu, doskonałemu jedzeniu, świetnej strefie wellness, czystemu zakwaterowaniu oraz serdecznemu podejściu personelu.
Z. Roubalová