September 03, 2024
„Wiesz, jak cię wszyscy nazywamy?”
„Nie wiem”.
„Pani Columbo”.
„A dlaczego?”
„Jej też nikt nigdy nie widział, a bez przerwy się o niej mówi”.
Taką rozmowę odbyłem parę lat temu z Vladimírem Hrabánkiem, jednym z naszych ulubionych gości. I jak zwykle miał rację. Bardzo lubię naszych gości, ale luźne pogawędki sprawiają mi trudność. Mam wrażenie, że każde moje zdanie powinno mieć przemyślany początek, przemyślany środek i przemyślany koniec. Najlepiej z zabawną puentą. Nie potrafię tego zrobić w drodze do techników, którym mam powiedzieć, że w pokoju zatkała się toaleta. Z tego powodu jeżdżę nawet windą. Wszyscy biorą mnie za lenia.
Nie wyprowadzam ich z błędu. Lepiej być leniem niż ponurakiem. Po cichu jednak się wstydzę. Jeżdżę bowiem do Austrii po inspirację. Tam hotelarze, w idealnie dopasowanych strojach i z siwizną à la Richard Gere, swobodnie rozmawiają z gośćmi przy kolacji. Niemieckiego nie znam, ale zawsze wygląda to na szalenie błyskotliwe. A sądząc po uśmiechach wszystkich obecnych, także zabawne.
„Musisz coś z tym zrobić”, mówię sobie. „Piszesz blog i wydałeś teksty w książce, która bawi ludzi. Grasz w zespole, który bawi ludzi. Piszesz piosenki, które bawią ludzi”. Przekonuję sam siebie. „No tak, ale kiedy piszę blog, jestem sam. Kiedy piszę piosenkę, jestem sam. Kiedy gram, nie jestem wprawdzie sam, ale po prostu wysyłam te piosenki w stronę ludzi. Nie dowiaduję się, co o nich myślą. Chociaż znam przypadki, kiedy ludzie buczą na zespół albo rzucają w niego tym, co mają pod ręką. W nas jeszcze nie rzucali”.
Za to na Pogawędce z hotelarzem goście będą mogli powiedzieć mi od razu i bez ogródek, co myślą. Więc czy mam na to ochotę? Zdecydowanie tak! Tylko jak to zrobić? Jak ich zachęcić do kolejnego przyjazdu, a nie zniechęcić?
Opowiedziałem o tym mojej doradczyni biznesowej, która prowadzi grupę przedsiębiorców o nazwie TAB Board. Grupa pomaga właścicielom firm rozwijać działalność i zmieniać swoje życie. „Zrobimy letnie spotkanie u ciebie w hotelu, co ty na to?”, zaproponowała wiosną. „Świetny pomysł!”, odpowiedziałem szczerze i z radością.
„Podeślę ci wcześniej tematy do omówienia, dobrze? A wieczorem wypróbujesz tę swoją Pogawędkę z hotelarzem, o której tyle rozmawiamy. Dobrze?” „Świetny pomysł!”, odpowiedziałem szczerze, ale już bez radości. Co takiego? Do tej pory wszystkie te rozmowy traktowałem jako czysto teoretyczną możliwość. Czysto teoretycznie mógłbym ją zrealizować i czysto teoretycznie mogłaby mnie zbliżyć do gości. Ale tak na serio? Z prawdziwymi ludźmi? W naszym prawdziwym hotelu?
Gorączkowo kartkuję więc książkę, którą napisałem. Wczytuję się w kolejne rozdziały. Owszem, całkiem niezłe. Ale żeby od razu boki zrywać? Wychowałem się na występach Vladimíra Menšíka, Horníčka z Werichem, Šimka z Grossmannem czy Felixa Holzmanna. Do nich brakuje mi jeszcze całych kilometrów. Dobra, myślę sobie, może uratuję sprawę muzyką. Wybieram trzy piosenki ze swojego repertuaru. Tyle że i tu mam niedoścignione wzory, takie jak Vlasta Redl, Karel Plíhal czy Jaromír Nohavica.
Nie dorównuję im ani tekstami, ani muzyką, a już na pewno nie grą na gitarze. Trzeba będzie nadrobić rozmową.
Cały dzień spędziliśmy w hotelu z grupą TAB, omawiając sprawy naszych firm. Dałem z siebie tyle wiedzy, energii i serca, ile mogłem. Ale myślami ciągle byłem przy tym wieczorze. Od czego zacząć? Co dać w środku? Czym skończyć? I to jeszcze nie wszystko.
Gdzie usiądę? Gdzie posadzę „publiczność”? Gdzie położę gitarę? A gdzie książkę? Co mam na siebie włożyć? Jak usiąść, żeby nie wyglądać na łysego, pulchnego gościa, który robi z siebie pośmiewisko, bo za wszelką cenę chce być dowcipny? Chodziła mi po głowie jedna z recenzji, w której napisano dosłownie: „…gdyby nie próbował być zabawny za wszelką cenę… bo zabawne nie było to ani trochę…”. Tymczasem nadszedł wieczór, za oknem ściemniało się, a czerwień na niebie stworzyła cudowny nastrój do spokojnej, serdecznej rozmowy. Więc po prostu zacząłem…
Wakacje się skończyły, a hotel w tygodniu opustoszał. Z zespołem graliśmy w Hradcu Králové w przystani nad Orlicą. Jako niemowlę tam sypiałem, jako chłopiec pływałem w Orlicy, a jako nastolatek trenowałem między bramkami w nurcie poniżej elektrowni wodnej. Marzyłem wtedy o karierze w slalomie kajakowym na dzikiej wodzie. To marzenie się nie spełniło. A teraz grałem tam własne piosenki. O tym nigdy nawet nie marzyłem. I wyszło całkiem dobrze. Tak jak moja Pogawędka z hotelarzem. A skoro wyszła dobrze, będę ją robił dalej.
Grupa TAB powiedziała mi, co o tym myśli. Podobało im się, ale doradzili mi, żebym przy śniadaniu osobiście zapraszał gości na wieczór. Jeśli więc ktoś podejdzie do was przy śniadaniu, to mogę być ja. Do zobaczenia!
Życzę pięknego września!
Karel Polívka

Regularnie odwiedzamy Hotel Friesovy boudy i zawsze doceniamy świetne jedzenie, miłą obsługę, doskonałą strefę wellness, udogodnienia dla dzieci oraz piękne widoki.
Filip S.
Mieliśmy wspaniały pobyt w pięknym i spokojnym otoczeniu, z doskonałym jedzeniem, w tym śniadaniami z lokalnych produktów, miłą obsługą oraz czystym i komfortowym zakwaterowaniem.
Helena
Pobyt przerósł wszelkie oczekiwania dzięki pięknemu położeniu, doskonałemu jedzeniu, świetnej strefie wellness, czystemu zakwaterowaniu oraz serdecznemu podejściu personelu.
Z. Roubalová