September 10, 2026
Gość zapytał mnie, gdzie może posłuchać piosenek z Pogawędki z hotelarzem. Odpowiedziałem, że nigdzie. Potem w praskim metrze zacząłem obliczać, która piosenka wypadnie na której stacji. I sprawa była przesądzona.
Posłuchaj czeskiego nagrania tekstu · Album: Pokec s hoteliérem · YouTube
Gość: Gdzie mogę tego posłuchać?
Ja: No tutaj.
Gość: Tak, właśnie słucham. Ale chodzi mi o to, jak wrócę do domu i będę jechał do pracy.
Ja: Nigdzie. To piosenki na Pogawędkę. Są pomyślane na występy tutaj, w klubie.
Gość: Słuchaj, znalazłem tę piosenkę na Spotify. Gra ją zespół Beat Brtewski.
Ja: Tak, to prawda. Grałem w tym zespole i mieliśmy ją w repertuarze.
Gość: A pozostałe?
Ja: Z zespołem nagrałem jeszcze jedną. Reszta na razie jest tylko na Pogawędkę.
Gość: Szkoda. Chciałbym sobie czasem przypomnieć Karkonosze również w praskim metrze. Właściwie nie tylko czasem. Często.
Rozbawiła mnie ta wizja. Gdy jestem w Pradze, zwykle zostawiam samochód przy stacji Černý Most i dalej jadę metrem. Zacząłem się zastanawiać, która piosenka wypadnie na której stacji.
Między stacjami Černý Most i Rajská zahrada poleci Úvod, czyli wstęp. Właściwie dobry wstęp. Biorąc nazwy dosłownie, ruszacie spod czarnego mostu i dojeżdżacie do rajskiego ogrodu. Wszystko, co nastąpi później, będzie się więc działo już w raju. Punktem kulminacyjnym będzie To by byl ráj („To byłby raj”). Tyle że piosenka opowiada o czymś, czemu naprawdę daleko do raju. To parodia piosenki miłosnej. Wypadnie na stacji Florenc.
Według jednej z teorii nazwa Florenc przypomina o Włochach z Florencji, którzy osiedlili się w tej okolicy jeszcze za Karola IV. Rozbawiło mnie to, bo do napisania piosenki zainspirowało mnie kilka „włoskich małżeństw”. Tak się u nas mówi o parach, u których nieraz porządnie iskrzy. Nasze małżeństwo naprawdę nie jest włoskie. Dlatego od razu po tym utworze zabrzmi piosenka dla Barunki, naszej córki, a potem piosenka o Lucce, mojej żonie. Przy tych piosenkach miniemy Můstek, Karlovo náměstí, czyli plac Karola (bo czyj by inny?), i dojedziemy do stacji Anděl, czyli „Anioł”. Cóż tu więcej dodać?
Im dłużej jechałem metrem, tym mniej niedorzeczny wydawał mi się ten pomysł. Napisałem do Pepy.
„Cześć, Pepo. Robię teraz w hotelu takie spotkania, na których czytam z książki i gram piosenki. Akompaniuje mi zespół stworzony przez sztuczną inteligencję. Już parę razy ludzie pytali, czy mam to nagrane. Pomyślałem, że spróbuję. Co ty na to?” W studiu u Pepy nagrywaliśmy kiedyś z zespołem. Pepa odpisał, że tak.
Studio więc było. Teraz trzeba jeszcze zdecydować, co w nim nagrać.
„Słuchałem tego twojego musicalu i najbardziej podoba mi się piosenka Víla, czyli ‘Wróżka’”, powiedział mi kiedyś przyjaciel i nasz gość Vladimír Hrabánek, zwany Hrabošem. Ten musical napisałem rok wcześniej i powierzyłem jego wykonanie sztucznej inteligencji. Potem dla zabawy wysłałem go znajomym. Pomyślałem, że tej piosenki nie powinno zabraknąć na płycie. Tylko skąd wziąć wokalistkę? W zespole śpiewała ze mną jedna świetna, ale w wakacje zawsze gdzieś wyjeżdżała za granicę. Zwierzyłem się Lucce. „A może Jane?”, zapytała.
Kiedyś z Baruszką widzieliśmy, jak Jane śpiewała na festynie w Strážném. Tak nam się spodobało, że ściągnęliśmy jej piosenki i słuchaliśmy ich w samochodzie w kółko. Zdobyłem jej numer, zadzwoniłem i powiedziała, że tak.
W studiu zabraliśmy się do roboty. „Ta twoja świąteczna piosenka Vánoční jest ładna, ale strasznie dużo w niej tego ‘na-na-na’”, powiedział Pepa, odwracając się od monitora. „Robi się nudno. Poza tym chórki masz od sztucznej inteligencji. I brzmią, co chyba nikogo nie zaskoczy, dość sztucznie”. Gdybym był skrupulatny i dokładny, wszystko miałbym przemyślane i przygotowane. Nie jestem ani skrupulatny, ani dokładny. Więc nie spierałem się, zabrałem piosenkę do domu i skróciłem „na-na-na”.
Przyszło mi do głowy, że skoro mam już wokalistkę, to może zaśpiewałaby jeszcze w jednej piosence. Od razu napisałem do Jany na WhatsAppie.
Ja: Zaśpiewałabyś ze mną też tę? Nazywa się Vánoční.
Jana: Możemy spróbować. To ma być duet? Które części mam śpiewać?
Ja: Pierwszą zwrotkę ja, drugą ty, trzecią razem i „na-na-na” też razem.
Jana: OK. A mogłaby się nazywać Vánoční krása, czyli „Świąteczne piękno”? Piosenkę pod tytułem Vánoční ma przecież każdy.
I tak powstała płyta Pokec s hoteliérem. Nasz gość wreszcie może sobie przypomnieć Karkonosze w metrze. Czy mnie to pomogło się uspołecznić? Nie wiem… Wiem za to, że jadąc metrem, możecie spotkać ludzi, którzy niczego nie słuchają ani nie czytają. Po prostu uśmiechają się do was ciepło i szczerze. To albo ja, albo inni hotelarze. Do czego zmierzają? Uspołeczniają się.

Regularnie odwiedzamy Hotel Friesovy boudy i zawsze doceniamy świetne jedzenie, miłą obsługę, doskonałą strefę wellness, udogodnienia dla dzieci oraz piękne widoki.
Filip S.
Mieliśmy wspaniały pobyt w pięknym i spokojnym otoczeniu, z doskonałym jedzeniem, w tym śniadaniami z lokalnych produktów, miłą obsługą oraz czystym i komfortowym zakwaterowaniem.
Helena
Pobyt przerósł wszelkie oczekiwania dzięki pięknemu położeniu, doskonałemu jedzeniu, świetnej strefie wellness, czystemu zakwaterowaniu oraz serdecznemu podejściu personelu.
Z. Roubalová